Arne Garborg

Frå Wikiquote
Gå til: navigering, søk
Arne Garborg


Arne Garborg var ein norsk naturalistisk forfattar frå Jæren.

Verk[endre]

Opningslinjer[endre]

Haugtussa

Communauté silhouette modif.jpg

Til deg, du Hei og bleike Myr
med Bukkeblad,
der Hegre stig og Heilo flyr,
eg gjev mitt Kvad.

Den burtkomne Faderen

Communauté silhouette modif.jpg

«Eg hadde levd som den bortkomne sonen og var som han komen i naud; men då eg som han søkte heim att, var faderen borte.»

Fred

Communauté silhouette modif.jpg

«Utanfor, i vest, bryt havet på mot ei sju miler lang låg sandstrand. Det er sjølve havet. Nordhavet breitt og fritt, ukløyvt og utøymt, endelaust.»

Om livet[endre]

Communauté silhouette modif.jpg

«For med ei kvinne går ein mann under, og utan ei kvinne kan han ikkje leva»

Communauté silhouette modif.jpg

Livet stormar og strøymer.
Hugen leikar og augo lær,
Elsken gløder og hjarta slær;
det er stunder ein aldri gløymer.

Communauté silhouette modif.jpg

Ut vert sigta og brende upp
her attum den myrke Port
alle som søkte i Live seg sjølve
og sumla seg sjølve burt.

Communauté silhouette modif.jpg

«Me priser dauden, men me elskar livet.»

Om pengar[endre]

Communauté silhouette modif.jpg

Skalet av alle ting kan ein få for pengar.
Men ikkje kjernen; den er ikkje for pengar

Om uro i sinn og sjel[endre]

Communauté silhouette modif.jpg

«Eg fær aldri Fred. Eg er sjølv denne Uro som aldri stillnar.»

Communauté silhouette modif.jpg

Aa lat det bure, aa lat det braka;
la Huse riste og Tufti skaka!
Lat brotne allting som brotne kann!
Det døyver Tankane litegrand.

Om Jæren[endre]

Communauté silhouette modif.jpg

«Her og der oppetter bakkar og res kryp låge hus ihop i småkrullar som søkjande livd. I den tette lufta hildrar dei seg halvt bort, sveiper seg i torvrøyk og havdis som i ein draum; stengde og stille ligg dei burtetter viddene som tusseheimar. Rundt husa skimtar det fram bleike grøne flekkar av åker og eng som øyar i lyngvidda; kvar bite og kvar lapp er avstengd og innlødd med steingjerde som lange røyser. I desse heimane bur folket.»