Kjennskap

Frå Wikiquote
Hopp til navigering Hopp til søk






Opphavleg tekst:

«At the Warsaw team tournament in 1935, the most surprising discovery was a gangling, shy, 19-year-old Estonian. Some had never heard of his country before, nobody had ever heard of Keres. But his play at top board was a wonder to behold. Not merely because he performed creditably in his first serious encounters with the world's greatest; others have done that too. It was his originality, verve, and brilliance which astounded and delighted the chess world." – Stormeister Reuben Fine

Informasjon
Opphav: Reuben Fine
Kontekst: Stormeister Reuben Fine.
Stikkord
sjakk
Paul Keres
Estland
kjennskap
«Nokre hadde ikkje høyrd om landet hans før, ingen hadde høyrd om Keres.»


Communauté silhouette modif.jpg

«Nokre hadde ikkje høyrd om landet hans før, ingen hadde høyrd om Keres.»   Reuben Fine


Teke frå Wikikilden

Informasjon
Opphav: Lev Tolstoj

Kjelde:«Der det er kjærleik, der er Gud.» (novelle)
Opphavleg mål: Russisk
År: 1885
Kontekst: Omsett av Arne Garborg i 1897.

Stikkord
fottøy
støvlar
skomakarar
handverk
stoltheit
kjennskap
meisterverk
«Martin Avdéjitsch var skomakar. Han hadde leigt seg eit lite kjellarrom med eit par smaa vindaugo ut til gata. Gjenom glaset kunne han sjaa folk gaa att og fram, og endaa kjellaren laag so djupt ned i jordi, at ein berre saag føterne paa dei som gjekk framum, so kjende Martin dei likevæl paa styvlarne. Han hadde budt lenge paa same staden, og det var ikkje mange styvlpar han ikkje hadde lote bøtt minst eit par gonger. Sume hadde han halvsola, og sett støytar paa andre, og sidan totte han reint hugnad i aa fylgja meisterverki sine ute paa gata.»
Brockhaus and Efron Encyclopedic Dictionary b56 380-4.jpg


Communauté silhouette modif.jpg

«Martin Avdéjitsch var skomakar. Han hadde leigt seg eit lite kjellarrom med eit par smaa vindaugo ut til gata. Gjenom glaset kunne han sjaa folk gaa att og fram, og endaa kjellaren laag so djupt ned i jordi, at ein berre saag føterne paa dei som gjekk framum, so kjende Martin dei likevæl paa styvlarne. Han hadde budt lenge paa same staden, og det var ikkje mange styvlpar han ikkje hadde lote bøtt minst eit par gonger. Sume hadde han halvsola, og sett støytar paa andre, og sidan totte han reint hugnad i aa fylgja meisterverki sine ute paa gata.»   Lev Tolstoj